Pomysły powolne

Mądrości - o bliskich relacjach międzyludzkich

2009-07-11T16:26:00.002Z

Od jakiegoś czasu zaczołem zbierać różne mądrości używane przez ludzi w odpowiednich sytuacjach. Dzisiaj pierwsza seria:

Jak masz syna to pilnujesz tylko jednego chuja, a jak corke to cala wioske chuji

Latwo wygonic babe ze wsi ale wies z baby...

Kobieta chce wszystko od jednego faceta, natomiast facet chce jednego od wszystkich kobiet

Dzień białych koszul

2009-07-11T16:11:00.001Z

Miało to miejsce kilka lat temu. Dokladnie to mowimy tu o wrześniu 2003 roku. Idąc przez centrum miasta zwróciłem uwagę na tłumy młodych ludzi ubranych w białe koszule. Z jednej strony weseli, z drugiej czuć było, że gdzieś wisi nad ich głowami wizja kolejnego roku szkolnego. Przetaczają się ulicą zwycięstwa, obsiadają jak szarańcza ogródki piwne i głośno dyskutują jak stado wróbli przy świeżo napelnionym karmniku w ogrodzie moich sasiadow. Szum rozmów jeszcze czasem słychać do późnego wieczora w bramach, parkach, i na przystankach autobusowych. Tak więc idąc przez miasto zdałem sobie sprawę, że tak jak oni od następnego dnia muszą powrócić do znanego im trybu życia tak przede mną otworzyla sie wizja jeszcze czterech tygodni wakacji. Poza pierwsza sesja był to dla mnie drugi konkretny sygnał ze przeciez jestem juz studentem. Rok za rokiem "Dzień bialych koszul" przypominal mi to zabawne skojażenie. Czas jednak leci nieublaganie a lata naznaczone w ineksie kolejnymi zaliczonymi semestrami parly nieublaganie w trybie 1314000 sekund rocznie. I tak jak nic nie jest stale i nigdy nie stoi w jednym miejscu, siedze teraz w pociagu relacji Gliwice-Katowice zastanawiajac sie ile dni zostanie mi do dyspozycji kiedy juz wrócę z lipcowego urlopu. To bylo 10 lat temu kiedy jadac tramwajem ze szkoly, gdzies w polowie czerwca, pomyslalem ze ci wszyscy ludzie co siedza obok nie beda mieli calych 8 tygodni wolnego od codziennych obowiazkow.

Ps. Sorry za duzo bledow, publikowanie z iPhona jest troche upierdliwe :)

Michael Jackson

2009-07-06T07:57:00.003Z

Król umarł. Chyba każdy z nas ma jakieś miłe wspomnienie związane z jego twórczością. Teraz, szczególnie po jego śmierci możemy dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy. Szum medialny zgodnie z przewidywaniami jest ogromny. Portal wp.pl donosi, że mistrz zostanie pochowany bez mózgu. Co na to zwykłe szaraki? Ja osobiście zaczynam bać się otworzyć lodówkę.

Gliwice-Łabędy-Gliwice

2009-06-17T13:56:00.008Z

Peron pierwszy dworca kolejowego w Łabędach przywitał mnie zaspami, oblodzonym chodnikiem i wiatrem wiejącym przenikliwie wzdłóż szyn tylko po to żeby cierpliwie czekający na spoźniony pociąg ludzie mogli trochę bardziej zmarznąć. Kolejka pędząca od strony Kędzieżyna Koźla sprawiała wrażenie unoszacej się w powietrzu na białej chmurze śniegu wzbijanego pędem powietrza. Zatrzymując się z piskiem syk sprężonego powietrza otwiera drzwi odsłaniając zamyślonych ludzi stojących w przejściu. W momęcie wejscia do ogrzewanego wnętrza kolejki rozpoczynała się ciekawa i niezwykła podróż. Zawsze jak człowiek zaczyna jeździć regularnie koleją lub innym środkiem transportu odkrywa na nowo okolice, które wydawać by się mogło, zna doskonale. Z podróżą z Łabęd do Gliwic nie jest inaczej. Zamarznięta tafla wody w gliwickim centrum logistycznym, samotny wagon mieszkalny na zapomnianej bocznicy, uśpione dźwigi portowe. Elektrociepłownia z zupełnie nowej perspektywy i podwórko kamienicy obok parku Chopina na ulicy Dubois, ktorego nigdy bym nie zobaczył. Efekt ten niestety nie trwa zbyt długo. Odwilż i pierwsze oznaki wiosny przynoszą znudzenie. Obrazy za oknem przestają zaskakiwac i chyba czas i rutyna maczali w tym swoje palce. Mimo wszystko natlok ciekawostek był niezwykły a w końcu przejazd z Gliwic do Łabęd trwa dokładnie 7min.

Nurkowanie cd...

2009-06-13T13:38:00.007Z

Jeszcze kilka zdjęć. Dzięki wszystkim za miły wypad!

Nurkowanie

2009-06-13T09:07:00.008Z

Przed wczoraj po raz pierwszy w życiu znalazłem się pod wodą z butlą i ogólnie z całym sprzętem nurkowym. Wrażenie niesamowite. Przede wszystkim do momentu kiedy nie odpaliłem aparatu cyfrowego pożyczonego od przyjaciela (dzięki Artur!) myślałem, że jestem może metr pod wodą. Dopiero wskaźnik na ekraniku powiedział mi, że to już -4,5 metra. Ogólnie światna sprawa! Dzięki wielkie Karolinie, która wszystko zorganizowała (na pierwszym zdjęciu).

Pomnik

2009-06-13T08:31:00.002Z

Orzel

2009-06-13T08:27:00.002Z

Reklama dźwignią handlu?

2009-06-06T06:40:00.001Z

Przypominam o tym

Kleofas

2009-06-05T21:37:00.006Z

Jest majestatyczny. Wagony pociągu pasażerskiego przejeżdżają tak blisko, prawie pod samym płotem, ze nie można patrzeć się na niego inaczej jak z wysoko podniesioną głową. Pamiętam, kilka lat temu trochę mnie zauroczył. Na wielkiej ścianie z cegły i blachy widać było rząd małych okienek. W jednym z nich, zdawałoby się nieludzkim, industrialnym otoczeniu, wisiała czysta koronkowa firanka. To był ten szczegół, który mówił mi, że to miejsce jest żywe, że wewnątrz tych niezwykłych konstrukcji są ludzie. Dzisiaj ludzi już nie ma, Kleofas jakby obdarty z wnętrza, czeka na nieuchronny koniec. Cechownia, maszynownia, czy wierze wyciągowe ciągle majestatycznie spoglądają na cala okolice, ale jakby coraz biedniejsze. Gdzieś w myślach szkoda mi trochę, bo zawsze gdy pociąg pędził w stronę Katowic spoglądałem z podziwem na Kleofasa, który wydawał się trwały i niezmienny, od zawsze na swoim miejscu. Jak stary kredens, który niezmiennie od lat stoi w dużym pokoju, i nikomu by przez myśl nie przeszło aby go przestawić choćby o centymetr.

Szczerość

2009-06-05T21:17:00.010Z

Mariusz siedział na krześle. W tle rozświetlonej sali widać było Czechów i Polaków. Gdzieś zza ściany rozdzielającej dwa większe pomieszczenia najlepsi czescy fotografowie mody opowiadali w niezrozumiałym dla mnie języku o swojej pracy. Mariusz nachylił się i po dłuższej chwili dyskusji powiedział; fotografie można ocenić według jednego kryterium, zdjęcia mogą być albo szczere, albo nie. Patrzyłem się dłuższą chwilę na niego, ale widziałem tylko zmieniającą się mimikę twarzy, ruch dłoni, wzrok Mariusza skupiający się raz na mnie, raz na Magdzie. Nie da się inaczej sklasyfikować fotografii. Niezależnie od tego co zostanie wymyślone. Można dokumentować, można kreować, można mieszać to ze sobą. Forma przekazu nie ma tu znaczenia. Ważnym wydaje się aby to co chcemy opowiedzieć było po prostu szczere. Można szukać sposobów na pokazanie historii i myśleć, że jeżeli wymyślimy coś nowego, coś czego nikt inny jeszcze nie zrobił to zyskamy na tym. Przez chwilę będziemy sławni, może nawet ktoś powieli nasz pomysł. Będziemy szczęśliwi bo znaleźliśmy sposób opowiadania, który stał się ważniejszy od samej historii. Będziemy mieć wrażenie, że to dzięki temu będziemy pamiętani.

Czas stanie się najlepszym egzaminatorem. Kiedy pojawi się w przyszłości odpowiedź na pytanie czy poza grupką ekspertów i zainteresowanych tematem osób znających historyczny konteksty powstania wydumanych sposobów narracji obrazem, będzie można znaleźć w tych fotografiach coś szczerego. Coś co poprzez historie zawarte na zdjęciach zaprowadzi nas za rękę lata wstecz i nie będzie jednym z wielu bezwartościowych szumów w przestrzeni informacji, o których się szybko zapomina. Fotografia zawsze będzie żyła swoim własnym życiem. Ilu jest oglądających, tyle powstanie interpretacji. W tym wszystkim kryterium szczerości staje się szczególnie istotne. Bo tyle możemy zrobić; w historiach, które chcemy opowiadać możemy być szczerzy.
Fot. Mariusz Forecki

Oszukać czas

2009-06-05T21:15:00.001Z

Jest 7:36 rano. Pociąg jak zwykle spóźnia się kilka minut i garstka przemoczonych postaci czeka cierpliwie na peronie aby zacząć swoja codzienna podróż. Już dawno opuszczone rogatki na drodze więcej mówią o zapobiegliwości dróżnika. Dokładny przyjazd starego EN-57 ciągle zostaje w sferze domysłów. Zawsze dziwiłem się kierowcom czekającym przed szlabanem. 300 metrów dalej jest normalny przejazd pod wiaduktem, a oni jednak cierpliwie czekają. Zupełnie tak jakby mówili sobie w myślach "jeszcze chwile zaczekam, jeszcze przez chwile pozwolę aby dzień się nie zaczął, przecież mam usprawiedliwienie na to małe spóźnienie". Tak wiec deszcz pokrywa niemal cala przednia szybę pomiędzy kolejnymi machnięciami wycieraczek a oni zamyśleni siedzą w miłym otoczeniu klimatyzacji i porannych informacji sądząc, ze uda im się chociaż na moment oszukać czas.

Codzienne

2009-06-02T06:53:00.003Z

Ludzie siedzący w pociągach zazwyczaj zamykają się w kokonach własnych spraw, literatury, gazet, snu, zamyślenia, przeciąganej rozmowy telefonicznej... Tworzy się delikatna bariera, pole siłowe, od którego odbijają się słowa, swiatło, terkot kol sunących po nierównych szynach a czasem i nawet smród pobliskiej koksowni. Jedynie szybkie "dzień dobry, proszę bilety do kontroli" wprowadza przebudzenie, którego wszyscy się spodziewają choć ci z dłuszym stażem odruchowo tylko sięgaja do kieszeni nadal przebywając w bezpiecznym otoczeniu własnych myśli.

Basia

2009-05-28T19:26:00.000Z

Skanowanie

2009-04-22T10:52:00.004Z

Szukając dzisiaj grafik odpowiadających hasłu "kula śniegowa" trafiłem na stronę gdzie na jednym ze zdjęć widać dwa zabytkowe samochody moich przyjaciół na jednym ze zlotów. Google skanuje treść naszych e_maili i dokumentów. Na bazie tego wyświetla potem w odpowiednich okienkach reklamy. Miałem napisać do Tomka email. Pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że to spotkanie w wyszukiwarce było przypadkowe.

Ważne pytania

2009-04-17T11:11:00.002Z

Zastanawiam się jak taka ilość informacji i obrazów jak np. Fotolia będzie wstanie odpowiedzieć na ważne dla ludzi pytania i kwestie. No więc... co Fotolia odpowie mi na hasło "śmierć"?

Fot1: Fotolia - user "Glu";

Fot2: Fotolia - user "Fotolia VII";

Fot3: Fotolia - user "Boudikka";

Fot4: Fotolia - user "Bellemedia";

Fot5: Fotolia - user "Andrejs Pidjass"

Festiwal Kultury Buddyjskiej w Katowicach

2009-04-15T10:40:00.004Z

Wszystkim zainteresowanym Buddyzmem polecam doskonałą imprezę w Katowicach. Projekcje filmów, wystawa, wykłady, warsztaty... Pełny program na stronie festiwalowej. Przyjaciele z Katowic wykonali kawał niesamowitej pracy!

Gottland

2009-04-14T11:11:00.001Z

SH otwiera oczy codziennie o 6:05 rano. Chwytając szybko telefon piszczący coraz głośniej przeklina w myślach dzwonek, który wgrali do jego Nokii fińscy konstruktorzy. W tym samym czasie jego matka mieszkająca 7,1 km dalej obraca się na drugi bok, a tramwaj linii nr1 zatrzymuje się na przystanku przed dworcem PKP w Gliwicach. SH zazwyczaj przestawia budzik o 35 minut do przodu, ale czasem uda mu się wstać i przetoczyć zaspane ciało do gompy - miejsca praktyki w osrodku buddyjskim.

W tym samym czasie książka Mariusza Szczygła - "Gottland" leży zniecierpliwona na biurku i czeka kiedy SH pakując w pośpiechu kanapki schowa ją mimowolnie do torby. SH nawet nie zadaje sobie sprawy z faktu, że w momencie ruszenia pociągu do Katowic o 7:54 z dworca w Gliwicach jego los zdaje się być przesądzony a podróż trwająca 35 minut upłynie w zaskakująco szybki sposób. Nie zdaje sobie sprawy także z tego, że przez następne kilka dni scenariusz ten będzie się powtarzać. SH obudzi się z amoku dopiero w momencie, w którym zda sobie sprawę, że kończąc ostatni reportaż mimowolnie zaczął ponownie czytać pierwszy. Z pomocą przychodzi mu MO - kolega i współpracownik. Na szczęscie dla SH pożycza Gottland co pewnie bezpośrednio przyczyni się do zaniechania obowiązków związanych ze świętami Wielkanocnymi.

Terroryzm komercyjny

2009-04-12T07:30:00.011Z

Jakkolwiek by na to nie spojrzeć czasy mamy nieciekawe. Wojna w Afganistanie i Iraku. Radykałowie islamscy zdobywający coraz większe wpływy w zachodnich społeczeństwach. Dążący w Iranie do uzyskania bomby atomowej. Pakistan, który taką bombę już posiada i wygląda na to, że powoli oddaje władzę dawnym układom plemiennym. Terroryzm, który w XX wieku stał się narzędziem nacisków politycznych i społecznych. Dodajmy do tego recesję pokazującą słabość krajów zachodu. Zawsze troche marudziłem ale to co widzę zaczyna mnie co raz bardziej niepokoić.

Pracując w jednym wydawnictwie nieraz muszę przeszukiwać takie serwisy jak fotolia.com w celu znalezienia zdjęcia, które pasowało by do projektu, który właśnie robię. Natłok obrazów i grafik jest wręcz niesamowity. Odkryłem, że dużo lepiej zamiast drążyć hasło ogólne w stylu "learning" jest znaleźć zdjęcie mniejwięcej posujące do naszych założeń i dalej szukać już w galerii konkretnego autora. Tak szukając zdjęcia do grafiki pod tytułem "strefa wiedzy" trafiłem na galerie Pressmastera. Przeglądając kolejne zakładki trafiłem na kilka szczególnie interesujących zdjęć w kontekście sytuacji politycznej i społecznej na świecie.

Pan Pressmaster jest fotografem komercyjnym. Nie wygląda mi na człowieka, który kiwną by palcem aby zrealizować tego typu materiał - który znalazłem na stronach serwisu stock foto, gdyby nie czuł, że może to sprzedać. Pomysł pewnie zrodził się spontanicznie i wynikała z obserwacji świata. Niemniej realizacja wymagała znalezienia modeli, rekwizytów i odpowiedniej scenerii i jednak trochę samozaparcia. Tu tkwi jeszcze jeden szczegółó, Te zdjęcia nie wyglądają realistycznie choć autor bardzo się starał. Zdradza go idealne światło i bezbłędność techniczna. Jakoś mnie to przeraża. Gładkie komercyjnie obrazy. Zastanawiam się też czy znalazł by się fotoedytor, który w kontekście zakładników i terroryzmu kupiłby taką ilustrację?
Jest okazja, kosztuje tylko 3 kredyty.

White horse

2009-04-12T07:14:00.026Z

Chyba każdemu się zdarza siedzieć przed komputerem i po prostu skakać ze strony internetowej na kolejną. Kierujemy się prostymi skojarzeniami. Tak trafiłem na zdjęcie Rafała. Rafał nareszcie trafił na białego konia. Ja znowu miałem szczęście do skojarzenia bo od dłuższego czasu chodzi mi po głowie utwór puszczany przez mojego znajomego na wielu imprezach.

"wkoncu spotkałem białego konia / finally i met white horse"
fot. Rafal Milach - www.rafalmilach.blogspot.com

Laid Back jest duńskim zespołem założonym w Kopenchadze w 1979 roku przez Tima Stahla (klawisze) i Johna Guldberga (gitara). Nagrali kilka przebojów w tym znany przez wszystkich "Sunshine Reggae". Zainteresowanych dokładną historią zapraszam tutaj. Nagrali także kawalek "White horse", którego sensu długo nie mogłem zrozumieć przez co traktowałem go jak duńską abstrakcję. Dopiero po dłuższym czasie doszukałem się informacji o pladze heroiny na uwczesnych dyskotekach. Coś zupełnie idiotycznego (...ujeżdżaj białego kucyka...) nabrało głębszego sensu.

Głupi jestem

2009-04-12T07:08:00.003Z

Pomyślałem, że trzeba zmienić to miejsce. Wydawało mi się, że jest bez wyrazu. Że trzeba coś zrobić, że... No i pochowałem troche starych zdjęć. Nie, nie skasowałem. Po prostu pochowałem. Bez sensu. Wznawiam bloga. Już nic nie ruszam w archiwum. To był błąd. Tego raczej nie wolno mi było zrobić.

Czasem fajnie jest być w samym centrum wydarzeń

2009-01-04T23:11:00.001Z

Pierwsze koty za płoty

2008-12-22T12:52:00.014Z

Stało się. To przez Górskiego, który kupił Graflexa. Zobaczyłem, pomyślałem, podjąłem kilka irracjonalnych decyzji i kupiłem 4x5. Kilka uwag: klisza nie zawsze równo wchodzi do kasety; mój skaner nie lapie "fullframe"; dobrze, że mam lupkę bo inaczej wszystko było by nieostre; i tak kilka zdjęć jest fatalnie nieostrych; tylko 8 zdjęć na jednym wypadzie (4 kasety); łącznie jakieś 10 kg do noszenia; kiedy kupuje się w kanadzie obiektyw to Polacy na granicy doliczają 22% vat i około 7% cła; kiedyś RB wydawała mi się skomplikowana...; dawno się tak nie bawiłem; blogger masakrycznie mnie wkurwia, moj post na trzech roznych przegladarkach wyglada inaczej...

Motyw łóżkowy

2008-10-07T21:35:00.008Z

Jak kolwiek by na to nie spojrzeć spędzamy w łóżku przynajmniej 1/3 swojego życia. Wykorzystywane przez ludzkość w różnych celach siłą rzeczy, wszystko co jest związane z łóżkiem musiało się stać motywem przewodnim obrazującym styl życia, stan ducha czy cokolwiek innego. I to widzę na blogach. Widzę to u siebie ale także TU(Kuba) i TU(Rafał), i zdecydowanie TU(Ania/Rafał). Tu widać natomiast bezpośrednie efekty(Wojtek). Nie każąc nikomu czekać dorzucam następną cegiełkę.

Work in progress

2008-09-28T10:33:00.000Z

Ami Vitale w Gliwicach

2008-09-27T21:58:00.032Z

No więc jest, udało się. Organizujemy jako Gliwicki Dom Fotografii wystawę Ami Vitale. Jest to pierwszy tak duży projekt. Jest to także pierwszy projekt do, którego dzięki dofinansowaniu i sponsorom dokładamy tak niewiele własnych pieniędzy. To naprawdę cieszy, tym bardziej, że Ami przyjeżdża do Polski.

fot. Ami Vitale

Może to troche głupie, ale mam jeszcze małą refleksję. Wszyscy raz na jakiś czas oglądamy filmy wojenne. Świst pocisków, wszechobecna śmierć i adrenalina. Dostajemy swoje igrzyska, po chleb lub popcorn sięgamy do kuchni. To, co oglądamy wydaje się nierealne. Przecież widzielismy tego aktora jak "zabili go i uciekł" w innym filmie tydzień wcześniej. Zdjęcia Ami są nierealnie piękne. Jest tylko jeden problem, budzimy się w momencie kiedy zdajemy sobie sprawę z faktu, że bohaterowie jej fotografii nigdy nie grali i nigdy nie zagrają w żadnym filmie.

fot. Ami Vitale

Wszystkie szczegóły o wystawie i spotkaniach w Gliwicach i Krakowie znajdziecie na stronie www.domfotografii.org. Bardzo zapraszam.

PS. 28 wrz. 19.50
Zapomniałem wspomnieć o fakcie, że oczywiście wystawę realizujemy w ramach Gliwickiego Miesiąca Fotografii. Szczegóły i to co ciekawego proponuje GMF znajdziecie na stronie www.gmfoto.pl.

Kilka słów

2008-08-02T00:59:00.009Z

Sprawdzałem statystyki. Ciągle ktoś tu zagląda. To miło. Wszystkich fanów przepraszam. Co ciekawe mój slideshow z "Czasu dorastania" cieszy się nie słabnącą popularnością (większą niż blog) co już kilka razy doprowadziło do przeciążenia mojego serwera i prośby do administratora o zwiększenie limitów. W każdym bądź razie ostatnio skupiam się na czymś nieco innym. Stąd może moja nieobecność.

Trzymajcie kciuki za mój i mojego przyjaciela projekt.

Tak się czuję po ostatnich kilku dniach

2008-08-02T00:57:00.003Z

Jak znalazł na majowe poranki

2008-05-16T08:32:00.001Z

Electric Six - Danger! High Voltage

120508

2008-05-12T09:34:00.002Z

Kalwaria Zebrzydowska

2008-04-16T12:27:00.009Z

Misterium Kalwaryjskie jest tematem, który realizuje bądź realizowała chyba większość młodych dokumentalistów. Ja opierałem się bardzo długo.Pierwszy raz, i myślałem, że ostatni, byłem tam 3 lata temu. To zdecydowanie nie jest mój temat. Nakłada się na to wiele aspektów. Myslę, że
wynika to z tego, że nie jestem chrześcijaninem i nie potrafię przeżywać tego w taki sposób jak uczestnicy, nie przemawia to do mnie. Co więcej powstało juz tyle zdjęć o Misterium, że trzeba mieć bardzo konkretny pomysł na to co chce się osiągnąć. Inaczej nasze zdjęcia utoną pomiędzy
wieloma innymi obrazami. Niby będą atrakcyjne, ale o tą "atrakcyjność" w tym temacie nie jest trudno. Niewiele jest też osób, które fotografują Misterium trzymając się jednego stylu, sukcesywnie z roku na rok, dopełniając swój cykl o kolejne ujęcia. Taką osobą był Piotr Szymon. Od lat jeździł na Kalwarię Zebrzydowską poszukując pojedynczych zdjęć. Chyba tylko takie podejście do tego tematu pozwala na opowiedzenie w pełni o klimacie tych wdarzeń. Zdjęcia Piotra Szymona są pod tym względem niezwykłe. Robione jakby na zapleczu, poza głównym nurtem wydarzeń a jednak opowiadają o tym co wydaje mi sie najważniejsze - ludzkich przeżyciach. Tutaj przypomina mi się fotograf, który w tym roku wszedł na drzewo i długim, białym obiektywem polował na Jezusa. Mam nadzieję, że polowanie było udane.

W tym roku postanowiłem się tam ponownie wybrać. Poczułem nieodpartą chęć odbycia podróży. Podporządkowaniu robieniu zdjeć całego dnia, a nie tylko kilka godzin. Po prostu wsiadłem do samochodu i pojechałem. Może ogólnie potrzebowałem wyciszenia. Może skupienie się na fotografowaniu miało mi to zapewnić. W każdym razie na Kalwarii Zebrzydowskiej znalazłem wszystko to co było mi potrzebne. Powstało kilka zdjeć do szuflady (i na blog). Nie jest to nic wyjątkowego. Myślę, że nigdy ich do niczego nie wykorzystam, to nie mój temat, ale tak naprawde chyba nie o zdjęcia tutaj chodziło.

Fotografia po drugiej stronie lustra

2008-04-16T00:17:00.015Z

To co zawsze urzekało mnie w fotografii to piekno przypadku. Ponad to przyzwolenie na przypadek, przynajmniej na etapie jej tworzenia. Myślę, że większość wartościowych zdjęć powstaje w sporej mierze przez przypadek. Coś widzimy, reagujemy impulsem i powstaje obraz. Nic nie musimy planować. Możemy robić zdjęcia zupełnie swobodnie, a efekty naszej pracy na spokojnie przebieramy wśród stykówek, odbitek, plików. Dopiero w tedy widzimy jak cenny obraz udało nam się uchwycić. Szukamy na zdjęciach kontekstów, emocji, wszystkiego tego co wydaje nam się ważne. Interpretujemy obraz na tyle na ile pozwala nam nasze widzenie. To jest kolejna rzecz, którą uwielbiam w fotografii - jej niejednoznaczność. Każdy doszukuje sie w obrazie tego co najbardziej go interesuje. W tym kontekście ciekawe wydają mi się efekty takich eksperymentów fotograficznych jak "Mój świat, moja rzeczywistość" i "Mój świat, moje miasto", które zostały zrealizowane w Ośrodku Caritasu w Knurowie przez Krzysia Gołucha i grupę wolontariuszy.

Jako osoba pracująca przy projektach nie pomagałem czynnie w robieniu zdjęć, przynajmniej nie przy pierwszym z nich. Nie miałem bliskiego kontaktu z autorami. Poznałem ich świat poprzez fotografie, które zobaczyłem. Wybierałem zdjęcia, układałem w katalogu, wyszukiwałem te, które wśród dziesiątek innych wydały mi sie interesujące. Obrabiałem je pod wydruki, projektowałem katalogi, zaproszenia, plakaty. Można powiedzieć, że każde zdjęcie na wystawie znam co do piksela.

Ujęcia można nazwać przypadkowymi. Zastanawiam się nawet jak to możliwe, że powstało tyle pieknych kadrów. Ale mimo tego, że strona wizualna tych zdjęć jest często bardzo atrakcyjna to uważam, że zupełnie nie o to chodzi. Zaskoczył mnie świat, który zobaczyłem na zdjęciach. Relacje między ludzkie, ważne sprawy, marzenia czy po prostu rzeczy, które akurat wydały się autorowi interesujące. Zaczołem zadawać sobie pytania, dlaczego akurat to zostało sfotografowane? Dlaczego to jest takie ważne? Z czego to wynika? Otworzył się przede mną świat symboliki i relacji, których wcześniej nie widziałem. Zobaczyłem jakby rzeczywistość po drugiej stronie lustra. Z jednej strony trochę dziecięcą, prostą, bezpośrednią, trochę jak sen, z drugiej przecież mającą miejsce tuż obok, w otoczeniu, które dobrze znamy, i na które jakże inaczej patrzymy.

Gliwicki Dom Fotografii miał przyjemność zorganizować wystawę obu projektów. Można ją zobaczyć do 27 kwietnia (od wtorku do niedzieli; od 16:00-19:00) w Starej Fabryce Drutu w Gliwicach przy ulicy Dubois 22. Autorzy zdjęć: Krzysztof Wyszyński, Krzysztof Piszczelok, Damian Cięciek, Marek Skrzypek, Jacek Krzemiński, Henryk Pawełczyk, Janusz Przyklenk, Robert Mioduszewski, Michał Hein, Antoni Klon, Adam Sadlak.

Szersza prezentacja fotografii za niedługo na stronach F-Blog`u i stronie Domu Fotografii.

Fotostory

2008-03-29T19:43:00.002Z

Slideshow "Czas dorastania"

2008-03-28T13:12:00.007Z

Jak obiecywałem, po 27 marca pokażę coś co można nazwać pierwszym podsumowaniem. To jest też chyba dobry moment aby podziękować wszystkim tym, którzy zgodzili się pozować i ogólnie poświęcili swój czas i chęci na mój projekt. Dzięki!

Przyznam, że troche na szybko składane. Może jest też troche przegadane, ale co tam. Zapraszam.

Slideshow "Blisko"

2008-03-28T12:59:00.007Z

Wczorajszy slideshow można chyba uznać za udany. Przyszło sporo osób, ludzie bili brawo (pewnie z grzeczności) i ogólnie było bardzo miło. Jeszcze raz muszę podziękować wszystkim tym, bez których nie mogło by się to odbyć.

Dla tych co nie dotarli, tutaj pokaz z "Blisko".

Fotostory

2008-03-19T18:00:00.003Z

Umierać po ludzku

2008-03-19T10:45:00.007Z

We wczorajszej GW przeczytałem o akcji "Umierać po ludzku". Może nie będę tego opisywać. Wystarczy link:

Umierac po ludzku - Gazeta Wyborcza

Przypomina mi się natomiast jedna historia. Kiedyś oddaliśmy dziadka do szpitala. Wymagał badania urologicznego. Niestety dwie próby się nie udały i kiedy wszystko zaczęło być dla starszego człowieka coraz bardziej uciążliwe po prostu chcieliśmy go zabrać z powrotem do domu. Lekarz prowadzący nie mógł zrozumieć, że nie chcieliśmy go oddać do placówki medycznej tylko po to aby go tam zostawić. "Ale czy mają państwo w domu warunki...?" Dziadek mieszkał z nami już 9 lat.

Inna historia wiąże się już z samym końcem życia dziadka. Mieszkał w DPS
w Gliwicach. Był już bardzo słaby. Chodził do niego młody lekarz. Widząc co się dzieje mama postanowiła zabrać dziadka do domu. Przekonał ją, że jest zbyt słaby, że na zewnątrz jest mróz i może umrzeć podczas podróży. Jeżeli ma się to wydarzyć to lepiej, żeby stało się tu gdzie jest. Jego stan jednak trochę się ustabilizował i finalnie postanowiliśmy zawieźć go do domu. Jeżeli miał umrzeć to chcieliśmy aby stało się to w otoczeniu, które lubi i dobrze zna. I wiecie co? Wszystko wyglądało tak jakby na to czekał.

Czas... podsumowania?

2008-03-18T18:27:00.009Z

Jak kilkoro z osób odwiedzających to miejsce zauważyło, ostatnimi czasy niewiele nowych zdjęć można tu zobaczyć. Najlepiej pokazuje to chyba archiwum po ilości wpisów w danym miesiącu. Umieszczam tu coraz mniej zdjęć z "Czasu dorastania". Nie wynika to z tego, że chowam to wszystko gdzieś do szuflady. Po prostu robię coraz mniej zdjęć.

Przyznam, że zmęczyła mnie już formuła poszukiwań kolejnych, nowych twarzy. Co więcej czuję, że zaczynam gonić za własnym ogonem. Fotografowanie dla fotografowania. Coś tu jest nie tak. Dlatego pomyślałem, że najwyższa pora dokonać w tym projekcie swoistego podsumowania. Od początku projektu minęło już grubo ponad pół roku. Dobrą okazją do tego jest organizowany przez GGF Precel (dziękuję wszystkim zaangażowanym!) mój autorski slideshow, który odbędzie się 27 marca o godzinie 19:00 w gliwickim klubie 4ART i na, który oczywiście zapraszam.

Projekt plakatu: A. Marczuk

Chyba najwyższa pora wybrać i złożyć z tego jeden zestaw, który (mam nadzieję) będzie pokazywać to co chciałem do tej pory opowiedzieć. Mam jeszcze w planach cztery portrety, które pokażę tu niebawem. Potem postaram się skupić na bardziej prywatnej części projektu, na życiu moim i moich najbliższych przyjaciół. I poza tym zacząć realizować coś nowego. Po 27 marca obiecuję zamieścić tu (najprawdopodobniej w formie PDF) złożony w całość materiał.

Jest jeszcze jeden aspekt. Marudziłem Rafałowi, że ciężko fotografuje mi się na RB i przydało by się coś innego (7). Z jednej strony tak (~2kg), z drugiej zamontowałem do niej ostatnio lampę błyskową i... jak się nie ma tego co się lubi, to się lubi co się ma ;). Nie jest źle!

Fotostory

2008-03-18T08:33:00.002Z

Fotostory

2008-03-16T00:01:00.002Z

Fotostory

2008-03-15T23:38:00.005Z

Zainspirowani z Basią www.daily.art.pl (rewelacja) postanowiliśmy zrobić coś od siebie. Z życia wzięte.

Skype me!

2008-03-14T13:09:00.001Z

Memento mori, pamiętaj o śmierci mój przyjacielu.

2008-03-07T23:30:00.021Z

Zawsze fascynowały mnie średniowieczne katedry. Pomijam wzniosłość tych konstrukcji, czy upór budowniczych. Fascynuje mnie ich symbolika ukryta w sztuce, ukryte znaczenia każdego szczegółu. W tych szczegółach fascynuje mnie średniowieczna obsesja śmierci niejednokrotnie przepleciona z niezwykłym poczuciem humoru. W wielkich religijnych płaskorzeźbach prawie zawsze można znaleźć humorystyczne, mniejsze scenki przedstawiające np. psa porywającego kawałek mięsa, czy kota śpiącego na schodach. Na fotografiach takie rzeczy często wychodzą przypadkowo ale nie na dopracowywanym przez lata dziele. Jednocześnie na obramowaniu można zauważyć trupią czaszkę z dwoma, skrzyżowanymi piszczelami. Najlepszym przykładem mogą być także rzeźby w katedrze św. Szczepana mieszczącej się w centrum Wiednia. Między innymi żaby wykute na poręczy przy schodach prowadzących na ambonę, z której przecież głoszono w owym czasie "Memento mori". Może miały przypominać o plagach? Tak czy inaczej widok biskupa trzymającego się żaby aby móc wygłosić słowo Boże musiał być odrobinę zabawny.
Ludzie w Średniowieczu byli przyzwyczajeni do śmierci. Była ona cały czas wokół nich, na ulicach co chwilę umierali żebracy. Wielkie epidemie przetaczały się przez państwa średniowiecznej Europy dziesiątkując ludność. Tak więc ludzie mogli się spodziewać śmierci w każdej chwili. Wizja sądu ostatecznego była dużo bliższa niż dzisiaj. Trzeba było pamiętać o śmierci, bo czyhała tuż za rogiem.

Czy dzisiaj jest inaczej? Dożywamy niejednokrotnie osiemdziesiątki. Ludzie wymyślili antybiotyk i zajęli się ciekawszymi sprawami niż rozpamiętywanie, że tak naprawdę w każdej chwili mogą umrzeć. Nie wynika to z jakiejś konkretnej decyzji życiowej. Po prostu ciągle biegamy na wszystkie strony a "memento mori" przychodzi w chwili kiedy czujemy dotyk zimnego metalu, słyszymy pisk opon i wiemy, że jest już zdecydowanie za późno na przemyślenia. Co więcej śmierć stała się tematem tabu, który w wielu kręgach jest nie na miejscu.

Jak więc na tak wielką i pustą przestrzeń może zareagować kultura masowa, która w średniowieczu robiła w tym temacie kawał dobrej roboty? Zapełnić ją na swój własny sposób. Analiza motywów śmierci w kulturze masowej to dobry temat na magistra. Ja skupię się na tym co zainspirowało mnie do tego tych kilku przemyśleń.

Ostatnio miałem okazję zobaczyć kilka odcinków serialu "Dead like me". Opowiada o dziewczynie, która w wieku 18 lat rezygnuje ze studiów i zaczyna pracę w dużej korporacji. Dostaje najgorsze zadania od szefowej która ją znienawidziła (może być coś gorszego niż parzenie kawy) i ogólnie jej przyszłe życie zaczyna rysować się w smutnych barwach. Na szczęście podczas pierwszej przerwy obiadowej zostaje uderzona deską od ubikacji ze spadającej stacji kosmicznej MIR. Od tego czasu, mając do spłacenia jakiś dług wobec wieczności zostaje jednym z kosiarzy. Odbierają oni dusze ludziom, którzy mają umrzeć w mniej lub bardziej miłych okolicznościach.
Serial jest bardzo dowcipny, a jego fabuła opiera się na śmierci. Wszystko kręci się wokół śmierci. Główni bohaterowie codziennie rano dostają żółte, samoprzylepne karteczki z imieniem i nazwiskiem, adresem i godziną zgonu swojego następnego obiektu, zajadając się jednocześnie śniadaniem w jednym z typowo amerykańskich barów.

"Dead like me"

Akcja "6 stóp pod ziemią" także rozgrywa się w Ameryce. Serial opowiada o rodzinnym biznesie pogrzebowym. Opiera się na zabawnych problemach osobistych głównych bohaterów mieszając to wszystko relacje z duchami klientów, z którymi w jakiś sposób mają kontakt. Dodatkowo obnaża on kulisy przemysłu pogrzebowego często bezpośrednio pokazując "jak to się wszystko odbywa". Serial był wielokrotnie nagradzany i nic dziwnego, bo poza ostatnim odcinkiem jest rewelacyjny.

"6 stóp pod ziemią"

Może to jest rzeczywiście sposób. Jeżeli czegoś się boisz to traktuj to z humorem. Zastanawia mnie dlaczego oglądając Bonda czy Rambo nie myśli się o tym, jak kolejni ludzie (czy źli, czy dobrzy) umierają rozrywani na kawałki. Może dlatego nie jest to dla nas wstrząsające bo wiemy, że to na "niby". Może do większości ludzi można dotrzeć tylko w taki sposób opowiadając o śmierci, z humorem? Nie uważam aby to było niewłaściwe. Jeżeli ma pomóc zrozumieć komuś, że naprawdę nie pożyje wiecznie to dobrze. Ciekawi mnie natomiast to, jak kultura masowa potrafi się dostosować do potrzeb klienta. Nie sądzę aby tym serialom przyświecał jakiś misyjny cel. Po prostu zajmują się tematem tabu a im głębiej wbija się szpilę tym robi się głośniej. A to jest to czym żywi się kultura masowa.

Na koniec jeszcze teledysk Sarah Silverman - You're Gonna Die Soon. Bardzo bezpośrednie, ale coś w tym jest.

Ale mila niespodzianka!

2008-02-17T21:22:00.004Z

080108B

2008-01-08T01:42:00.003Z

080108

2008-01-08T01:42:00.001Z

Backstage

2008-01-08T01:39:00.000Z

050108

2008-01-05T05:56:00.001Z

050108

2008-01-05T05:55:00.001Z

050108

2008-01-05T05:54:00.000Z

Symbole

2008-01-01T23:31:00.000Z

Żyjemy w świecie kultury wizualnej. Otaczają nas symbole. Jedne są mniej, drugie bardziej uniwersalne. Potrafią się bezpośrednio kojażyć lub zawile przez dłuższy czas ujawniać przed nami kryjące się pod nimi treści narosłe przez lata. Wszystko odbywa się w kontekście historycznym i kulturowym, który nas otacza.

Jedym z takich symboli jest skrzyżowany sierp i młot na czerwonym tle. Wracając do mojego poprzedniego tekstu, pewnie gdyby nie kryjąca się pod tą ikoną historia nie było by mnie na Śląsku. Będąc w listopadzie w Berlinie spotkałem ją właśnie na ulicy w postaci przysłowiowego "Wanii" w mundurze czerwonoarmisty i wielką flagą.

Checkpoint Charly

W świetle popołudniowego słońca kolejni turyści skuszeni okazją na niepowtarzalne zdjęcie pozowali płacąc jedno euro przed Checkpoint Charly. Przed nimi, po drugiej stronie skrzyżowania przechodzi twardo przez jezdnie kreska symbolizująca dawny mur berliński a na stendach stoi ekspozycja opowiadająca historię muru od jego powstania, przez ofiary prubujące się przez niego przedostać, po upadek w listopadzie 1989 roku.

Przy próbie sforsowania muru zgineło 239 osób. Można to bezpośrednio wiązać z symbolem sierpa i młota, z ikoną "Wanii" stojącego na wierzyczce obserwacyjnej od krańców Syberii po centrum Berlina. To wzbudzilo we mnie jakiś niesmak. Może to dobrze, że tak ciężka przeszłość staje się z czasem historią, na którą następne pokolenia będą się patrzeć z coraz większego dystansu upływającego czasu. Ale może tak symboliczne miejsce jak Checkpoint Charly nie powinno zamienić się w jarmark? Właściwie to, czemu nie dać ludziom wyboru i w miejscu gdzie w Berlinie odkryto jakiś czas temu bunkier Hitlera nie postawić "Hansa" w mundurze hitlerjugend, wielka flagą i karteczką "1 Euro foto"? Może ktoś by sie skusił na takie zdjęcie? No tak, zapomniałem, w Niemczech ikona swastyki jest prawnie zabroniona.

PF2008

2007-12-24T09:21:00.000Z

Wszystkiego dobrego w nowym roku!

191207

2007-12-19T15:02:00.000Z

121207

2007-12-12T19:34:00.001Z

Kręca, kręca i magluja!

2007-12-12T14:30:00.000Z

Buszując po zasobach youtube.com pewnego dnia trafiłem na twórczość
grupy FEET - muzyka śląska. Nakręcili dwa teledyski i nagrali jeden
album dostępny w sklepie www.cider-records.de. Całość ich video
twórczości można znaleźć tutaj - polecam "Magiel", choć "Wodzionka"
też jest pełna uroku.

Kiedy puszczam muzyke wszystkie problemy dnia codziennego znikają
a na mojej twarzy pojawia się szeroki uśmiech. Dwóch łysiejących panów
podśpiewuje przy gitarze, akordeonie i klawiszach piosenkinie rozerwalnie
związane ze Śląską tradycja i kulturą. Oczywiście śpiewają po śląsku.
To wszystko przypomniało mi o czymś, co od dawna chodzi mi po głowie.

Moja rodzina od strony ojca pochodzi z Kołomyi. W 1945 roku przyjechali
z jedną z pierwszych fal przesiedleńców na Śląsk. Podróż ta, jak i sam fakt
wysiedlenia jest czymś o czy do dzisiaj właściwie sie nie wspomina.
Próbowałem kiedyś to spisać, ale zostałem poczęstowany ogólnikami,
dopiero dużo później dowiadująć się o wielu faktach, które miały miejsce
w przeszłości. Moi dziadkowie przywieźli dwóch synów, cały swój dorobek i wraz z innymi przesiedleńcami cały wschodni krąg kulturowy.

Ten zabawny teledysk grupy FEET przypomniał mi, że przecież nie jestem
Ślązakiem. Nie chodzi o to, że uważam się za Ślązaka, ale jednak urodziłem
się i mieszkam na Śląsku. Z drugiej strony nie czuję się związany z dzisiejszą
zachodnią Ukrainą. Jakieś 3 lata temu pojechałem tam odwiedzić starą ciotkę
i jej syna - Igora. Zobaczylem stary dom rodzinny
i zebrałem kilka pamiątek. Sam nie wiem czego do końca szukałem, ale
zrobiłem kilka portretów ludzi, którzy zdecydowali się zostać po 1945 roku
w Kołomyi i Obertynie.

Igor - mój kuzyn.

Ja, widzę w nich odchodzący świat. Ich dzieci nie czują się juz związani z
Polską (chyba, że ekonomicznie), a bardziej z Ukrainą i ciężko im się dziwić. Po ich śmierci zostanie kilka zarastających tablic pamiątkowych
i cmentarzy.

Lubię Gliwice, ale nie przekłada się to na cały Śląsk. Lubię także Wrocław,
Kraków, nie lubię Warszawy, ale jakiś czas temu byłem w Berlinie i też
bardzo mi się podobało. Opole też jest piękne. W tym wszystkim czuję się
wyrwany z kontekstu kulturowego. Może dlatego nigdy nie byłem
wstanie fotografować Śląska tak jak robi to od lat Arek Gola (tutaj) czy
robił to w przypadku Nikiszowca Michał Łuczak (tutaj). Tak naprawdę na Ukrainie także mi nie wyszło. Może przez to, że
ani w jednym, ani w drugim miejscu nie czuję się do końca "u siebie". Nie
potrafię utożsamiać się z jakimś konkretnym miejscem, i może dlatego
jakoś naturalnie skłaniam się do fotografowania tego co mam niemal
dokładnie przed własnym nosem.

To wszystko skojażyło mi się z wystawą na Miesiącu Fotografii `07
w Krakowie. Oliver Sieber - "Character Thieves"
(zdjęcia i wywiad z autorem tutaj). Dla mnie to co zobaczyłem jest pewnego
rodzaju poszukiwaniem tożsamości w czymś zupełnie fikcyjnym. Tak jakby
ci ludzie tworzyli zupełnie nowy krąg kulturowy, odcinali się poprzez zmianę
swojej tożsamości od swojego "normalnego" życia. Zastanawiam się, z czego to
wynika. Czy społeczeństwa, w których się wychowali nie dałym im czegoś
czego potrzebowali? Może jest to wynikiem buntu? Jakiekolwiek nie były by
powody czuję, że w świecie, który jest coraz mniejszy, jest to coraz częstsze
zjawisko i tak naprawdę ciężko mi to ocenić. "Kręca, kręca i magluja i sie przy
tym fest nerwuja..."

PS. Jeżeli znacie jeszcze jakieś cykle fotograficzne opowiadające o ogólno
pojętej "tożsamości" wrzućcie linka do komentarzy, dzieki.

041207

2007-12-04T17:36:00.001Z

301107

2007-11-30T17:48:00.000Z

ITD 8 marca 1981 numer 10 - „Goździk raz!“

2007-11-28T13:36:00.000Z

fot. Stanisław Kulawiak

281107E

2007-11-28T13:28:00.000Z

281107D

2007-11-28T13:27:00.001Z

281107C

2007-11-28T13:26:00.000Z

281107B

2007-11-28T13:24:00.001Z

281107A

2007-11-28T13:23:00.000Z

ITD 12 kwietnia 1981 numer 15 - „Harrisma“

2007-11-23T13:05:00.001Z

Fot. Krzysztof Pawela i Andrzej Polec

Tak wiem...

2007-11-22T23:16:00.000Z

...zdecydowanie zaniedbałem to miejsce. Jeden z powodów na zdjęciach.

Natomiast w tym wszystkim cieszy mnie to, że kilka osób, które ostatnio spotkałem wypominało mi, że ciągle tu zagląda i czekają na kolejne
posty. To miło, dzieki! Postaram się troche zmobilizować i powalczyć z tym
tematem.

ITD 9 sierpnia 81 numer 32 - "Matka Polka"

2007-10-04T21:32:00.000Z

fot. Adam Hayder

041007B

2007-10-04T21:26:00.001Z

041007A

2007-10-04T21:24:00.000Z

ITD 5 kwietnia 81 numer 14 - "DNO"

2007-09-27T20:28:00.000Z

"Zdjęcia wykonano 16 marca tego roku. Dzień póżniej wprowadzono radykalną podwyżkę cen alkoholu. Czy jednak fotoreportaż stracił aktualność?"
Fot: Krzysztof Pawela

270907D

2007-09-27T00:59:00.000Z

270907C

2007-09-27T00:58:00.001Z

270907B

2007-09-27T00:54:00.001Z

270907A

2007-09-27T00:53:00.001Z

170907

2007-09-17T18:11:00.001Z

ITD 1 marca 81 numer 9 - "Atmosfera"

2007-09-11T22:30:00.000Z

Od jakiegoś czasu... piszę pracę bakalarską na temat reportażu w tygodniku ITD. Głównie posiłkuję się 81 rocznikiem pisma. Pomyślałem, że dla kilku osób odwiedzających ten blog było by to interesujące. Na pierwszy rzut reportaż z numeru 9 z 1 marca - "Atmosfera". Zdjęcia autorstwa Andrzej Kiełbowicza i Mirosława Makowskiego. Zaznaczam, że to fotografowie decydowali o tym jak ma wyglądać układ zdjęć, fotografie zajmowały całą rozkładówkę. Ważne jest także to, że zdjęcia są bardzo mocno osadzone w realiach początku lat 80, i zdecydowanie przez ten pryzmat trzeba na nie patrzeć. Skan jest w dość dużym rozmiarze, enjoy.

My First Crash

2007-09-10T09:22:00.000Z

Animated & Directed by Julia Pott

060907C

2007-09-06T15:07:00.001Z

060907B

2007-09-06T15:06:00.001Z

060907A

2007-09-06T15:05:00.002Z

030907E

2007-09-03T19:41:00.003Z

030907D

2007-09-03T19:41:00.001Z

030907C

2007-09-03T19:40:00.001Z

030907B

2007-09-03T19:38:00.001Z

Pani Halinka. Ciesze się, że nas odwiedziła.

030907A

2007-09-03T19:35:00.000Z

O dorastaniu ;-)

2007-09-03T12:18:00.000Z

Stary obrazek, który odnajduje raz na jakiś czas na dysku. Niestety imię i nazwisko autora nie jest dla mnie w pełni czytelne. Jeżeli ktoś zna więcej jego prac, proszę o kontakt.

130807B

2007-08-13T14:35:00.000Z

130807A

2007-08-13T14:31:00.000Z

070807

2007-08-07T13:12:00.001Z

040807F

2007-08-04T13:45:00.000Z

040807E

2007-08-04T13:43:00.000Z

040807D

2007-08-04T13:38:00.000Z

040807C

2007-08-04T13:35:00.001Z

040807B

2007-08-04T13:34:00.000Z

040807A

2007-08-03T22:40:00.000Z

Ikony

2007-08-02T16:21:00.001Z

Wszyscy kojarzymy fotograficzne ikony. Zdjęcia kojarzone z daną epoką, z danym autorem ważnym dla historii fotografii ale nie piszę tylko o fotografiach ważnych historycznie. Myslę też o zdjęciach, które są po prostu dla nas ważne. Każdy z nas ma w swoich mistrzów, których zdjęcia stały się dla nas jakimiś ikonami. Widząc je czujemy coś w żołądku izdjęcia jakoś grają z tym co siedzi nam w głowach.

Dorothea Lange, "Migrant Mother"

W tym wszystkim zacząłem zauważać jedną niepokojącą rzecz. Te ikony strasznie się odemnie z czasem oddaliły. To samo odczuwam względem autorów. Tak jakby zawsze byli gdzieś daleko, nieosiągalni, wielcy gdzieś wysoko nie dostępni dla takiego gościa jak ja. Pewnie jest to mieszanka moich kompleksów, tym bardziej, że dzisiaj, jeżeli autor żyje, wystarczy często po prostu wysłać email i niejednokrotnie okazuje się, że po drugiej stronie ekranu siedzi taki sam człowiek jak ja, tyle, że zazwyczaj bardziej zajęty.

Dla wielu to pewnie oczywiste, ale ja potrzebuję czasem czegoś co mi o tym przypomni. Wszyscy, których uważamy za wielkich kiedyś zaczynali. Robili swoje pierwsze zdjęcia, razem uczestniczyli w mniejszych lub większych projektach fotograficznych.

Jeden z takich "przypominaczy" wpadł mi ostatnio w ręce.

Zdjęcie pochodzi z książki: "Poland, 1946 - The Photographs and letters of John Vachon"

Vachon był jednym z fotografów pracujących dla FSA - Farm Security Administration. W 1946 roku wyjechał do Polski fotografować pierwsze miesiące w powojennej Polsce. Książka jest zbiorem jego fotografii ale przede wszystkim prywatnych listów, które wymieniał z żoną Penny.

Na zdjęciu widzimy jego rodzine (od lewej): córka, Ann; jego matkę, Ann; żonę Penny i syna Briana.
W tle fotografie Dorothea Lange i Jacka Delano rozdzielone obrazkiem autorstwa pewnie, któregoś z dzieci.

Też w pokoju mam takie miejsce - tablice na której między innymi było, jest i będzie dużo zdjęć autorstwa moich znajomych i przyjaciół. Mogę tylko im życzyć, żeby kiedyś stali się wielcy w tym co teraz robią. A wiem przecież, że i tak będą moimi znajomymi i przyjaciółmi.

Przy tego typu przemyśleniach zawsze też gdzieś przemyca się jeszcze jeden wniosek. Po prostu trzeba robić to co się ma przed oczami a kompleksy i inne tego typu wymysły należy "wyciepać na hasiok".

Aureliano

2007-08-01T08:10:00.000Z

Przed Aurelianem sześćdziesięciu trzech mężczyzn przeszło już dziś przez ten pokój. Powietrze, przesiąknięte wyziewami i potem, zaczynało się zmieniać w jakąś błotną zawiesinę. Dziewczyna zdjęła przepocone prześcieradło i poprosiła Aureliana, by wziął je za drugi koniec. Ciężke było jak brezent. Wyżymali je, aż póki nie odzyskało normalnej wagi. Odwrócili na drugą stronę matę, także przepoconą na wskroś. Aureliano pragnął, by to zajęcie nigdy się nie skończyło. Znał teoretycznie technikę miłości, ale nie mógł utrzymać się na nogach, kolana się pod nim uginały, całe ciało pokryło się gęsią skórką. Kiedy dziewczyna skończyła słać łużko i powiedziała mu, żeby się rozebrał, Aureliano znalazł zadziwiającą wymówkę. "Kazali mi wejść, wrzucić dwadzieścia centavos do skarbonki i nie siedzieć zbyt długo" Dziewczyna pojęła jego opory. "Jeżeli wrzucisz następną dwudziestkę przy wyjściu, możesz zostać dłużej" - powiedziała łagodnie. Aureliano rozebrał się dręczony wstydem, nie mogąc pozbyć się myśli, że jego nagość nie wytrzymuje porównania z nagością brata. Pomimo wysiłków dziewczyny czuł się coraz bardziej obojętny i strasznie samotny.

"Sto lat samotności" - Gabriel Garcia Marquez

300707B

2007-07-30T21:01:00.002Z

300707A

2007-07-30T21:01:00.001Z

250707E

2007-07-25T18:21:00.000Z

250707D

2007-07-25T18:16:00.000Z